Onze sabbaticalreis zit erop!

Vrijdagmorgen (vorige week) 9.30 kwamen we aan op Schiphol, het was heerlijk opgehaald te worden door al onze drie vrijdagkinderen met hun ouders, en tot onze grote verrassing was Floor er ook, per trein op weg naar Coevorden! Op Schiphol een kop koffie, en met ouders en kinderen hebben we thuis op de boot nog wat gedronken, erg gezellig. En goed dat ze daarna weggingen en we pas volgende week onze zorgtaak weer oppakken, want we waren toch wel moe na een reis van 12 uur en hadden onze energie wel nodig om weer thuis te komen.

Het is behoorlijk wennen om weer thuis te zijn met alles wat weer op je afkomt. De teleurstelling dat Louky’s kantoor niet opgeknapt is, waardoor zij nog 2 maanden tussen de dozen zit. De grote stapels post die je door moet nemen, de wasmachine die niet stilstaat, de bagage opruimen etc. Na drie maanden weer boodschappen doen en koken. En dan die kou. Want wat is het koud. Normaal gesproken hadden we allang op de ijzers gestaan, maar door de grote overgang in temperatuur trekt het buiten zijn niet echt. En Cor moet natuurlijk toezien. Toen hij vandaag voor het eerst dappere dan wel roekeloze schaatsers op de Vecht zag, was het even flink slikken nu híj niet naar Muiden op en neer kan.

En tot slot: maandag zijn we in het AMC geweest en dat viel ontzettend mee: Cor mag zijn enkel weer belasten en het "brace"-apparaat mag er af. Heerlijk! Nu revalideren, de arts waarschuwde dat dat nog geruime tijd zal duren. Bevestigd is dat het prima behandeld is, en dat gegeven de soort breuk volledig herstel goed mogelijk is.

Oudjaar vierden wij op het terras van ons Navalai hotel aan de rivier, veilig, dan hoefden we het drukke Bangkok niet in. Louky heeft in haar Nepalese pakje de derde prijs gewonnen in een wedstrijd wie zich het mooiste had uitgedost, zij stond met twee jongeren van een jaar of twintig op het podium. Helaas, dit had het bijschrift bij een foto moeten zijn, maar deze en een andere foto uploaden lukt vanavond niet. Misschien later deze week nog...

Van langkawi naar bangkok

De laatste dag aan het strand bij het welbekende hotel Frangipani. Ondanks de regen blijft het warm en benauwd, maar lezen onder de paraplu op onze ligstoelen met een ijskoffie gaat prima.

Inmiddels zijn we op 30 december terug gevlogen van Langkawi naar Bangkok

Het terras van het hotel Navalai in Bangkok, waar we vanavond ons oud en nieuw vieren met visbuffet en thaise dansen.

Onze overpeinzingen van drie culturen en religies

We hebben nu drie verschillende landen bezocht met drie verschillende (hoofd)religies.De verwarring die we hebben beleefd in Nepal, waar het hindoeisme en boeddhisme door elkaar leven. Boeddhistische tempels met hindoe-goden en offerblokken met Ganesh (de olifantengod).

Thailand, dat voornamelijk boeddhistisch is en waar Boeddha vaak tot god is gemaakt. Enorme tempels met veel pracht en praal en glitter tegen over sobere malimuren uit het hooggebergte van Nepal en de sobere stoepa's daar. De soberheid waar we ons meer verbonden mee voelden en ook meer herkenden van films en boeken over het boeddhisme.

En dan Maleisie. Waar de meerderheid moslim is, waar we geconfronteerd zijn met vrouwen in het zwart en de nikaab, maar ook vrouwen die kleurige hoofddoeken dragen of zonder hoofddoek. Waar de ene man je wel een hand geeft en de andere niet. Waar je er als vrouw op bedacht bent de man niet aan te raken. Het was hier tasten en vragen hoe verhouden we ons tot hen. Waar in Thailand het contact heel makkelijk ging, was het hier meer op afstand. Ze zijn best vriendelijk zeker nu we er drie weken geweest zijn en zo onze vaste stekken hadden, begon het wat toegankelijker te worden. Ook hier waren wij langer op een plek en dat zal een verschil uit maken.

Wat we in Thailand zo aangenaam vonden was de zachtheid van de stem. Wat het doet als je met een zachte stem benaderd wordt. Het hart opent zich zoveel makkelijker dan met hardheid.

In Maleisie hebben we ervaren dat de mensen minder rekening houden met de ander. Bijvoorbeeld bij het oversteken van de weg door Cor met zijn krukken remmen ze niet eens af en gaan achterlangs. Nu in Bangkok houden ze het verkeer voor je tegen, zodat Cor in alle rust kan oversteken.

Al zo mijmerend over de verschillen krijgen wij de indruk dat het boeddhisme meer uitgaat van de ander. In het boeddhisme: "als ik de ander met compassie kan benaderen, heb ik ook compassie met mijzelf". Wat bij ons in het westers denken zo vaak gezegd wordt, je kan pas van de ander houden als je van jezelf houdt, is daar het tegengestelde van. In het hindoeisme wordt geofferd voor hun eigen zielenheil. Hoe het in de islam is weten we niet, maar we kunnen ons voorstellen dat het bidden van de moslim ook meer ego-gericht is. Al hebben het christelijke en het islamitische geloof het zelfde gebod "heb uw naaste lief zo lief als uzelf".

Om het simpel te zeggen, is het boeddhisme het minst ego-gericht en blijkbaar ervaren wij dat als een rust, ons meer over te kunnen geven in het moment. Al met al hele waardevolle ervaringen, te ontdekken waar we ons het meest op ons gemak voelen.

De laatste dagen op Langkawi

Het wordt nu aftellen, nog 2 dagen op Langkawi, 30 december vliegen we terug naar Bangkok. Daar zullen we oud en nieuw vieren op ons terras aan de rivier met uitzicht over de oude stad.

De dagen op het tropisch eiland verlopen zo'n beetje langs een vast patroon en begint ook wat saai te worden. Belangrijkste levensvraag is nog: waar gaan we ontbijten? Wordt het maleisisch met rijst, groenten en vlees (overigens heerlijk) en de vreselijk zoete thee met gecondenseerde melk? of doen we gezond en eten we muesli? en of doen we het superluxe het ontbijtbuffet van het hotel Frangipani.

de frangipanibloem

Sinds enkele dagen hebben we ook een cafe ontdekt waar we weer na weken goede capuccino kunnen drinken. En dan volgt de vraag: wat doen we na het ontbijt en vervolgens waar gaan we lunchen, wat doen we na de lunch etc. Het leven draait om eten, slapen en nietsdoen. Een hele nieuwe ervaring.

Cor geniet volop van alle boeken die we langzamerhand hebben verzameld. Louky wordt wat ongedurig van al die zon en warmte, maar ook daar past zich zij langzaam aan. "s morgens zwemt zij een half uurtje in zee en doet Cor zijn spieroefeningen om niet een al te mager beentje te krijgen en zo hebben we allebei nog wat beweging.

Louky in de zee

Sinds we een auto hebben zijn we erg lui geworden. In de hitte is het voor Cor op stokken een behoorlijke inspanning en gutst het zweet van zijn lijf.

We hebben in de zwoele avondlucht op Kerstavond in Sheela's tuin gegeten. Het ruisen van de vele palmen en vele andere soorten bomen, het kwetter van vogels en het scherpe geluid van de cicades. Een geluid wat we eerst niet thuis konden brengen. Het is zo doordringend dat het lijkt of iemand met een slijpmachine aan het werk is.















Eerste Kerstdag werd een speciale avond. We hadden een prachtig plekje aan het strand gereserveerd onder de palmbomen met de ondergaande zon. Hoe romantisch. Maar in de middag veranderde het weer en voor het eerst in deze maanden hadden we echt regen die flink doorzette. We zaten op onze waranda en ja, hoe moest Cor nu zich door de regen bewegen. het werd in plaats van een lux diner een take-away maaltijd uit ons favoriete maleische restaurant Mangga.

een van de vele gecko's op onze waranda

Tweede kerstdag werd de zonsondergang ruimschoots goed gemaakt en hebben we alsnog heerlijk aan het strand gegeten.

Veel nieuwe avonturen beleven niet meer. Het eiland zijn we zo wat 4 keer rond geweest en kennen we zo de mooie plekjes. Een van de mooie plekjes is de tocht met de kabelbaan omhoog naar de een na hoogste berg van 785 meter. Een spectaculair gezicht ondanks dat het heiig was.

Ze hebben een boogvormige brug gebouwd, waardoor je het gevoel hebt op grote hoogte in de ruimte te zweven. Fascinerend. Cor heeft met zijn stokken kunnen bereiken al was het wel wat veel van het goede. Na zo'n dag is het weer met zijn pootje op een ligstoel bij hotel Frangipani.

het uitzicht van af de boogbrug

jonge leguanen leven in deze gaten op het strand

Op een andere ontdekkingstocht naar het noorden van het eiland zijn we met een bootje door de mangrovebossen gevaren en door de goede ogen van de schipper zagen we nogmaals een flinke leguaan. Op een brede plek in het water vele "eagles" , de kleine roodbruine en de grote "sea-eagles".

De sea-eagle

Op 2 januari zullen we dan rond 9 uur 's morgens weer op Schiphol landen en wat we hebben gehoord zullen we ontzettend moeten wennen aan de kou.

Kerstwensen

Vrolijk Kerstfeest en een zonnig 2009!

Louky en Cor

Flora en Fauna op Langkawi

Louky als vlinder en Cor onder de bananenplanten

We zijn nu ruim een week op Langkawi en sinds zaterdag beschikken we over een auto. Al op diverse mooie plekjes geweest en zo ontdekken wij de beesten en de bloemen van Langkawi.

De Beo's die ons wakker maken met een diversiteit aan tonen en gekrijs.

Deze prachtige vogel, volgens ons een toekan, zat in de hoge bomen bij het Datai Resort. Het meest luxueuze resort van het eiland. Het ligt midden in het regenwoud. Hier hebben wij ons laten verwennen met een mocktail (cocktail zonder alkohol) in de lobby op relax stoelen en hebben wij ons laten vervoeren in een golfcar (elektrisch) naar het beach-restaurant waar we ons vervolgens een heerlijke lunch hebben laten serveren.

Op een van onze tochten zagen wij een bord Barn Thai (thais restaurant). Wij erop af, niet wetend waar we zouden uitkomen. Via een lange bouwvallige houten steiger dwars door het mangrove bos, een getijde bos. Cor bewoog zich dapper tussen de gaten door. Links en rechts krabben. Alles was grauw en grijs en de krabben hadden een wat lugubere uitstraling in de vieze stank van rottend voedsel op weg naar het restaurant.

Om bij het restaurant te komen moest je tussen de apen door. Een vervallen en vergane glorie bouwsel bleek het restaurant te zijn. Ondanks dat was het druk en konden we alleen nog buiten zitten in de stank. We zijn na wat aarzelen teruggegaan op zoek naar beter.

Deze enorme leguaan liep onder de palen van het restaurant middenin het mangrove bos.

Langkawi is rijk aan prachtige stranden. Op alle stranden tref je roze bloemen aan, die blijkbaar tegen het zoute water van de zee kunnen.Ze lijken veel op de pispotjes bij ons.

De planten bij ons Tropical Resort.

Birds of paradise

spider lily

Langkawi 1

Sinds maandagavond zijn we op het tropische eiland Langkawi in Maleisie beland en wel in het " Tropical Resort". Kleine huisje nog geen 50 m van het strand onder de kokospalmen, schreeuwende beo's (foto, een zwarte vogel op oranje poten en oranje/gele vlekken rond zijn ogen), 's nachts de krekels en vele gekko's.

Een grote overgang na Chiang Mai, wat heimwee naar het guesthouse Awana. Het is hier dag en nacht warm, overdag ruim boven de 30 graden en 's nachts koelt het iets af. In Noord Thailand waren de nachten heerlijk koel.

De laatste dagen in Chiang Mai waren rustig. Nog als dank aan Ron "Awana" zijn we heerlijk aan de rivier wezen eten. Zondag nog wat geslenterd over de enorme markt met muzikale attracties.

Maandagochtend zijn we met een taxi en met een vriend (Ruud) van Ron naar het vliegveld naar Chaing Mai gegaan. We hadden heel druk verwacht nadat ze vrijdag 5 december pas weer helemaal weer open waren gegaan, maar het was bijzonder rustig. Ruud assisteerde met de bagage en het regelen van een rolstoel. Eerst naar Kuala Lumpur gevlogen en daarna een binnenlandse vlucht naar Langkawi. Doordat Cor op de vliegvelden in een rolstoel werd vervoerd, kregen we overal voorrang op. Het heeft zo zijn voordeel.

In het donker kwamen we aan, veel van de omgeving konden we niet zien. Het was dus een hele verrassing de volgende ochtend. Op je blote voeten naar het strand en even een verfrissende duik in zee, al is het water bepaalt niet koud. (Louky)

foto: palmen op het strand

De eerste dagen hebben we bij een buur hotel Frangipani doorgebracht. Cor heeft, op een ligstoel, het strandleven ontdekt en heeft nu een roze buik. Hij houdt het behoorlijk goed vol zo liggend. Louky wordt daar enigszins ongedurig van, dus die loopt nog eens een rondje naar de supermarkt om water en strandkleren te kopen. We worden getrakteerd op dzjingel bel kerstmuziek en dat in deze warmte.




foto: hotel Frangipani



's Avonds poedelt Cor op een plastic stoel onder de douche met een een plastic zak om zijn been. We zijn dolgelukkig met zijn walker in plaats van gips. Regelmatig kan hij als zijn been horizontaal ligt zijn been luchten door de walker open te gespen. Louky heeft de schuimrubberen binnen bekleding gewassen want het was niet meer te houden. Je kunt je vast wel voorstellen hoe dat gaat stinken in deze warmte.

foto: toilet-experience in Sun Cafe t.o. ons resort

Vandaag, donderdag, voor onze doen laat op, 9.30, en alles kost tijd dus we waren pas tegen 11.00 op pad. Met een taxi naar de cable car die ons naar de hoogste berg (708 m) zou brengen. Daar pas om 12.00 uur aan het ontbijt dus zeg maar lunch met rijst en curry en thee. Toen dachten we even kaartjes te kopen voor de kabelbaan, maar daar moesten we wegens grote drukt anderhalf uur wachten. Uiteindelijk besloten we een andere keer terug te komen.






We hebben net voor a.s zaterdag een auto voor 2 weken gehuurd. Dat zal ons hier een heerlijke vrijheid verschaffen. Want op ons resort is niets te krijgen en de actieradius van Cor is klein.